Shefqet Avdush Emini

SHEFQET AVDUSH EMINI - GJENIU I RI NGA ATELIERI I PRISHTINËS

*"In the first year of studies"*
Kjo fjali sipër fotos nuk është thjesht një përshkrim. Është një vulë historike.
Sepse këtu, në këtë foto bardhë e zi, qëndron një i ri që sapo kishte filluar rrugën. Dhe ajo rrugë e çoi deri në majat e artit botëror.
*Ky është Shefqet Avdush Emini, student i vitit të parë në Fakultetin e Arteve në Prishtinë, Kosovë.*

*1. MOMENTI: VITET E STUDIMEVE, THEMELI I NJË MAESTROJE*
Shikoje foton me kujdes.
Një djalë i ri, me flokë të gjata, me këmishë të zezë, ulur në dysheme. I qetë. I përqendruar. Me një cigare në dorë dhe me një buzëqeshje të lehtë krenarie.
Rreth tij, të mbështetura në mur, janë 3 piktura. Fëmijët e tij të parë artistikë.

Kjo nuk është një atelie luksoze. Është një dhomë e thjeshtë studentore. Por ajo që ka brenda asaj dhome është e jashtëzakonshme: *talenti i papërpunuar që do të ndryshojë artin shqiptar.*

Këto janë vitet kur një artist mëson teknikën. Kur mëson disiplinën. Kur mëson të shohë.
Dhe Shefqeti i mësoi të gjitha shumë shpejt.

*2. STUDIM I THELLË I PIKTURAVE TË TIJ STUDENTORE*
Edhe si student, dora e Shefqetit dallohej. Edhe atëherë ai nuk pikturonte "ushtrime". Ai pikturonte shpirtëra.

*PIKTURA 1: PORTRETI ME SFOND TË BARDHË*
E para në të majtë. Një portret mashkullor, i ri. Shikimi është i drejtpërdrejtë. I sinqertë. Pa asnjë maskë.
Teknika është klasike. Drita dhe hija janë të punuara me mjeshtëri. Shihet ndikimi i shkollës akademike. Por mbi të gjitha shihet vëmendja për psikologjinë. Ky nuk është vetëm një fytyrë. Ky është një karakter.

*PIKTURA 2: GRUAJA ME DORËN NË BALLË*
E dyta në mes, me kornizë. Kjo është drama.
Një grua me flokë të gjata, me dorën në ballë. Sytë e mëdhenj që shikojnë drejt. Ka lodhje. Ka mendim. Ka një barrë.
Sfonda është e errët. E gjithë drita bie mbi fytyrën. Kjo është teknika e "Kiaroskuro" - drita që del nga errësira. Që në vitin e dytë, Shefqeti e kishte zotëruar këtë gjuhë të dhimbjes dhe bukurisë.

*PIKTURA 3: FIGURA ME SFOND TË ZI*
E treta në të djathtë. Më ekspresive nga të tria.
Një figurë me sfond të zi të thellë. Drita godet fytyrën dhe jakën e bardhë. Shikimi është intensiv, pothuajse shqetësues. Ka një forcë. Ka një mister.
Kjo është fara e stilit që do ta bënte Shefqetin të famshëm më vonë: portretet që nuk të lëshojnë. Portretet që të flasin edhe kur heshtin.

Të tria këto vepra tregojnë një gjë: *Student i vitit të dytë, por me shpirt të një mjeshtri.*

*3. ÇKA NA THOTË KJO FOTO PËR SHEFQETIN?*

1. *DISIPLINA.* Ai nuk është në kafene. Ai është në atelier. Rrethuar nga puna e tij. Sepse arti nuk vjen nga pritja. Vjen nga puna.
2. *THEKUSI TE NJERIU.* Që në fillim, tema e tij kryesore ka qenë njeriu. Fytyra. Shpirti. Emocioni. Ai nuk ka pikturuar objekte. Ai ka pikturuar jetë.
3. *RRËNJËT AKADEMIKE.* Baza e tij është e fortë. Ai e ka mësuar zanatin si duhet në Prishtinë. Dhe pastaj e ka thyer, e ka zhvilluar, e ka bërë stilin e tij.
4. *MODESTIA.* Shiko si është ulur. Jo në qendër. Anash veprave të veta. Lëre pikturën të flasë. Ky është shenja e një artisti të madh.

*4. NGA PRISHTINA NË BOTË*
Ky djalë i ri nga Fakulteti i Arteve në Prishtinë, sot është *"Master Of Art" me renome botërore*.
Veprat e tij janë në koleksione në Holandë, Angli, Egjipt, Turqi.
Ai është ambasador i kulturës shqiptare.

Por gjithçka ka filluar këtu. Në këtë dhomë. Me këto 3 kanavaca. Me këtë cigare dhe me këtë shikim të vendosur.

Kjo foto është dëshmia se madhështia nuk vjen papritur. Ajo ndërtohet. Natë pas nate. Penel pas peneli. Që në vitin e parë, që në vitin e dytë të studimeve.

*PËRFUNDIMI*
Kur e sheh *Shefqet Avdush Eminin* sot, me bandanën e kuqe dhe me pikturat në galeri ndërkombëtare, duhet ta kujtosh edhe këtë foto.

Duhet ta kujtosh studentin.
Duhet ta kujtosh djalin që rrinte në dysheme mes veprave të veta në Prishtinë.
Sepse ai student nuk është zhdukur. Ai është ende aty. Në çdo goditje peneli. Në çdo portret. Në çdo pikturë.

*Ky është themeli. Ky është fillimi. Ky është Shefqet Avdush Emini.*

Një artist që e filloi rrugën si student i përulur... dhe u bë zë i madh i një kombi tërë.

*RESPEKT PËR RRËNJËT. RESPEKT PËR MAESTRON.*