Shefqet Avdush Emini

NJË TAKIM I PAHARRUESHËM – INTERVISTA QË MBETI NË KUJTESË

SHEFQET AVDUSH EMINI Ishte një ditë e qetë, e mbushur me një ndjenjë të veçantë pritjeje, një pritje që mbartte brenda saj një kuriozitet të heshtur dhe një emocion të brendshëm krijues. Kisha një takim të caktuar për një intervistë me një artiste holandeze, të cilën personalisht nuk e njihja, por që, siç do të kuptoja më vonë, ajo më njihte mua. Ishte një njohje e krijuar në mënyrë të tërthortë, nga koha kur unë kisha dhënë mësim në një akademi private arti në Holandë. Pikërisht aty, në atë hapësirë të dijes dhe të përkushtimit artistik, duket se ishte formuar një imazh i imi që kishte lënë gjurmë në mendjen e saj.

Komunikimi ynë i parë erdhi përmes telefonit. Ajo u shpreh me një ton të përmbajtur, por të vendosur, duke shprehur dëshirën për të realizuar një intervistë të gjatë me mua – një intervistë që, sipas saj, do të shtrihej në disa faqe, duke depërtuar thellë në botën time artistike, në përvojat, filozofinë dhe procesin tim krijues. E pranova me kënaqësi këtë ftesë, duke e ndjerë se kjo nuk do të ishte thjesht një intervistë e zakonshme, por një dialog i mirëfilltë mes dy shpirtrave krijues.

Në ditën e caktuar, e prisja me përpikëri. Koha dukej sikur lëvizte më ngadalë, ndërsa mendja ime përgatitej për një bashkëbisedim të thellë. Dhe, ashtu siç kishte premtuar, ajo erdhi saktësisht në termin e caktuar. Tingulli i ziles së derës ishte sinjali i fillimit të një takimi që do të mbetej gjatë në kujtesën time.

E hapa derën dhe përballë meje u shfaq ajo – një zonjë me një prani të qetë, por me një vështrim të mprehtë dhe plot kureshtje. Ajo më pa me një shprehje habie të lehtë, të shoqëruar me një buzëqeshje të sinqertë. Pas një momenti të shkurtër heshtjeje, më pyeti:

“A jeni ju artisti Shefqet Avdush Emini?”

Unë iu përgjigja me një buzëqeshje të lehtë: “Po, unë jam.”

Ajo, duke ruajtur atë buzëqeshje të ngrohtë, shtoi me një ton gjysmë serioz, gjysmë humoristik:
“Më falni, por unë kisha krijuar një përfytyrim tjetër. Prisja që artisti Shefqet Avdush Emini të ishte një burrë shumë i gjatë, ndoshta mbi dy metra.”

Kjo fjali më bëri të buzëqesh më thellë. Ishte një moment i thjeshtë, por jashtëzakonisht njerëzor. Iu përgjigja me një ndjenjë të qetë vetëdijeje:
“Çfarë t’i bëjmë, unë jam 1.75 cm dhe nuk jam më i gjatë… por, më besoni, nuk ndiej asnjë mungesë.”

Ajo qeshi lehtë dhe shtoi:
“Kjo ishte vetëm një shaka… por ndoshta emri juaj, pesha e veprës suaj, më kishte krijuar një imazh tjetër. Megjithatë, te ju duket se gjatësia është në mendje dhe në aftësinë profesionale.”

Këto fjalë, të thjeshta në dukje, mbartnin një kuptim më të thellë. Ato preknin një të vërtetë thelbësore për artin dhe për artistin: madhështia nuk matet me përmasa fizike, por me thellësinë e mendimit, me intensitetin e ndjenjës dhe me fuqinë e shprehjes krijuese.

Pas këtij momenti të këndshëm hyrës, e ftova brenda në shtëpinë time. Atmosfera u bë menjëherë e ngrohtë dhe miqësore. Ajo u vendos me një përkushtim serioz përballë meje, me bllokun e saj të shënimeve dhe me një përgatitje të dukshme profesionale. Intervista që pasoi nuk ishte thjesht një seri pyetjesh dhe përgjigjesh, por një dialog i thellë, i pasur me reflektime, analiza dhe ndjenja.

Biseda jonë zgjati gjatë – një proces që u shndërrua në një dokument të gjerë, rreth dymbëdhjetë faqe, ku u trajtuan jo vetëm aspektet teknike të krijimtarisë sime, por edhe dimensionet filozofike, etike dhe shpirtërore të artit tim. Ajo dëgjonte me vëmendje të jashtëzakonshme, ndërhynte me pyetje të menduara mirë dhe tregonte një respekt të sinqertë për çdo fjalë dhe për çdo ide që ndaja.

Në atë bashkëbisedim ndjeva se përballë nuk kisha thjesht një gazetare apo një intervistuese, por një artiste që e kuptonte thellë procesin krijues, që dinte të depërtonte përtej sipërfaqes dhe të arrinte në thelbin e asaj që përbën identitetin artistik të një krijuesi.

Kur intervista përfundoi, mbeti pas një ndjenjë e rrallë kënaqësie dhe mirënjohjeje. Nuk ishte vetëm një takim profesional, por një përvojë njerëzore që la gjurmë të thella në kujtesën time.

Kjo mbresë ka mbetur e gjallë ndër vite. Ajo ditë, ai takim, ajo bisedë e gjatë dhe e sinqertë, janë bërë pjesë e arkivit tim të brendshëm, një kujtesë që rikthehet herë pas here si një dëshmi e bukur e respektit të ndërsjellë mes artistëve.

I jam thellësisht mirënjohës asaj kolegeje artiste për përkushtimin, seriozitetin dhe respektin që tregoi ndaj meje dhe ndaj artit tim. Ajo do të mbetet përherë në kujtesën time si një figurë e veçantë – një dëshmi e asaj se arti, përtej kufijve dhe dallimeve, krijon ura të forta mirëkuptimi dhe vlerësimi njerëzor.